| hakublog - archiwum: [16] * Ja - przynudzania part łan * |
| Strona główna |
[16] * Ja - przynudzania part łan *Zmieniłam laya, jak widać. Podoba się? Blogu, zapewne zastanawia cię, czy tym razem twa cudna właścicielka ma natchnienie, pisząc notkę ;> Odpowiem: tak. A oto: Mając 11 lat nie lubiłam Azjatów – chyba mnie śmieszyli. Mając 17 lat pokochałam Azjatów marzę o nich 24 gdz na dobę, uważam, że są śliczni. Mając 9 lat miałam duże grono kolegów i koleżanek, spędzałam poza domem 10 godzin dziennie. Mając 17 lat, sprawiłam olewaniem innych, że stałam się niezauważalna. Mając 10 lat lubiłam czytać rubrykę o problemach nastolatków nastolatków gazecie Bravo. Mając 17 lat nie czytam żadnych gazet, poza tymi, które mogę czytać siedząc na tak zwanym kiblu. Mając 7 lat lubiłam jeść kurczaka i bawić się lalkami Barbie. Mając 17 lat zjadam dziennie dwie zupki chińskie – imitacje ramenu i nie lubie żadnych zabaw. Mając 13 lat zaczęłam się interesować muzyką rockową i metalową. Mając 17 lat zaczęłam się interesować japońską muzyką rockową i metalową. Mając 8 lat pisałam dyktanda z 5 błędami w każdym zdaniu. Mając 17 lat piszę dyktanda na piątki. Mając 12 lat zaczęłam świadomie interesować się seksem. Mając 17 lat mam pojęcie o seksie takie, jak przed pięcioma latami. Mając 10 lat nie miałam pojęcia o komputerach. Mając 17 lat zrobiłam sobie test z którego wynika, że jestem uzależniona od komputera (ee b mam więcej niż jedno konto emilowe ? ) Mając 13 lat pierwszy raz weszłam na czata. Mając 17 lat nienawidzę czatów, ale jestem uzależniona od: messengera, skype, gadu gadu, ciebie blogu itp. Mając 14 lat postanowiłam być metalem. Mając 15 lat postanowiłam być skejtem. Mając 17 lat chcę mieszać style. Mając 15 lat pierwszy raz usłyszałam o mandze i anime. Mając 17 lat, jest to część mojego życia. Mając 0-16 lat potrafiłam rozmawiać z każdym o wszystkim wszędzie i zawsze. Mając 17 lat, gdy ktoś zapyta mnie dlaczego nic nie mówię odpowiadam, że to męczące. Punkt ostatni- coś z-j-e-b-a-ł-a-m i chyba jest za późno. Ze mną jest coś nie tak. Z reklamacja mi proszę tutaj: Wpływ na moją osobowość mieli: Rodzice – z mamą nie rozmawiałam i nie rozmawiam, bo nie ma czasu. Z ojcem, to można się tylko pokłócić. Sprawili, że nie lubię opowiadać, o tym co przeżyłam, co mnie spotkało, o czym myślę. Tsunade –złe dni, ciągłe krytykowanie sprawiło, że boję się odpowiedzieć, ponieważ boję się następnej krytyki, na którą moje zdanie byłoby skazane bez względu na to, jakby brzmiało. Dobre dni – zastanawianie się, kiedy się skończą. Ludzie z którymi spędziłam wakacje – mogłam poznać charakteru innych osób w moim wieku i zdać sobie sprawę, że nie warto się wysilać, aby utrzymać z nimi jakikolwiek kontakt. --- Wiem, zanudzam, ale muszę napisać, coś zanim wyjadę. Jutro zdaję matematykę, biologię i chemię, więc idę się za chwilę położyć spać. PS prywatny – kierowany do Tsunade: jak ja mam przez ciebie teraz nie popaść w kompleksy? (też odnośnie do ‘punktu ostatniego’) Echhhhhhhhhhhhhhh Chyba się zdołowałam, a dziwne bo trudne dni to jeszcze daleko, daleko. Pewnie to przez to, że spałam krótko dziś. Byłabym szczęśliwa, gdybym mogła teraz popatrzeć na jakiegoś ślicznego Azjate……… Na koniec: rozwalił mnie ten tekst: Należy także zwrócić uwagę na zagrożenia, które nie zawsze są dostrzegane przez rodziców i wychowawców, takie jak magia, okultyzm, kult Szatana, subkultura techno, agresja i przemoc obecne w grach planszowych, wirtualnych grach komputerowych, grach RPG (role-playing games), muzyce typu heavy metal. W dostępnej powszechnie ofercie gier dla dzieci i młodzieży pojawiają się coraz częściej gry bitewne i karciane, których fabuła zakorzeniona jest w magii, okultyzmie, mitologii, fantastyce, fikcji. Bohaterowie przedstawieni w postaci figur lub rysunków to: ludzie poddani Złu, okrutni wojownicy, mityczne potwory, szkielety, demony. Podobny typ bohatera występuje w grach komputerowych, przy czym w tym przypadku poziom oddziaływania na strukturę psychiczną młodego człowieka jest jeszcze większy. Komputer umożliwia wejście w świat wirtualny, posługiwanie się dodatkowymi rekwizytami, korzystanie z nieosiągalnych w grach planszowych efektów dźwiękowych, świetlnych, przestrzennych. Grami, które często w negatywny sposób wpływają na młodzież są również gry typu RPG. Najczęściej w role-playing games (co oznacza odgrywanie roli), chodzi o wejście w fikcyjną sytuację, przyjęcie roli wyznaczonej przez Mistrza Gry i odegranie jej w jak najlepszy, najbardziej realny sposób. Uczestnicy wyobrażają sobie, że są wampirami, mordercami, złodziejami, gwałcicielami itp. Gry typu RPG głęboko angażują emocje, wyobraźnię i uzależniają, powodując przeniesienie odgrywanej roli na relacje koleżeńskie. Nara.. haku 2005-05-23 00:43:41 skomentuj (85) |
 |